Gisterenavond woonde ik een workshop NLP en Communicatie bij, van New Live.De avond was geweldig, vol inspiratie. Hij werd door mensen gegeven die mij het gevoel gaven van herkenning, ik ben met hetzelfde bezig. Iets wat groter is dan mijzelf, en dat ik dit wil dienen. Dit klinkt wat groots,maar het is heel gewoon hoor.

Genoeg hierover, wat geweldig leuk was, Anatol de spreker-trainer van de avond liet ons een model zien waarlangs hij inhoud van de workshop aan ons overbracht. Het ging voornamelijk over dat wij als mensen allemaal verschillend zijn als het gaat om het ontvangen van een boodschap,volgens Anatol ging het om drie types, visueel,horen,voelen. Om een boodschap over te brengen, of om zoals hij zo prachtig zei`blijven jullie bij mij`, moet je in je gesprek diverse technieken inbrengen om dit te bereiken. Zoals lichaamshouding, toonhoogte, stiltes. Terwijl ik daar zat realiseerde ik mij, dit doe ik met de kids. Als ik een boekje voorlees aan kinderen vanaf 9 maanden tot 4 jaar, dan gebruik ik mijn lijf, de wolf sloop door het bos, aan mijn houding zie je dat hij ook sloop, ik laat mijn stem dalen bij dat punt hij sloop door het bos, het is spannend en dan ineens heel opgewekt, maar wie was er ook in het bos de jager en die past heel goed op de kindjes die daar zijn.Hierbij een blijde stem, rechte rug en blijde ogen, het is okee, de jager is er. En zo wissel ik gedurende mijn verhaal dit af, en de kids `blijven bij mij` leuk hé.

Ik bedacht mij dat ik in mijn coaching van ouders dit ook inbreng, soms ineens een grappige anekdote om even te lachen om onszelf, en weer verder kunnen, als het iets te zwaar is. Maar soms ook ´aandikken´om iets echt duidelijk te maken hoe zwaar het weegt.

Mijn tip, let op hoe je de boodschap brengt. Thomas Gordon in Luisteren naar Kinderen vertelt hier ook mooi over in zijn boek.